Veel van de problemen die op de werkvloer zichtbaar worden, zijn in feite symptomen van onderliggende tekortkomingen in de lay-out, de materiaalstroom of het oorspronkelijke lijnontwerp. Wanneer deze basis niet langer aansluit op de vraag, worden operators gedwongen om tekortkomingen in het systeem te compenseren, in plaats van ondersteund te worden door een stabiel en
In mijn eerdere artikel over constraint-aware lijnbalancering onderzocht ik hoe assemblagelijnen in de praktijk zelden reageren als de keurige lijnbalansgrafieken en yamazumi’s die we tijdens het ontwerp maken. Taakafhankelijkheden, interferentie tussen operators, ruimtelijke beperkingen — ze bemoeilijken allemaal het balanceringsproces. Maar zelfs wanneer de balans op papier goed lijkt, komt er nog een extra laag
Lijnbalancering wordt vaak beschreven als de theorie, en de relatief eenvoudige handeling, van het min of meer gelijkmatig verdelen van werk over operators en stations. Dit Lean-principe creëert doorstroming, beperkt overproductie, vermindert onderhanden werk en creëert een evenredige werklast voor alle operators – zonder de takttijd te overschrijden. De meeste introducties van lijnbalancering beginnen daarom
